مناسب آمد كه آن جناب احبّ الخلق الى اللَّه را به اين شرف مشرف فرموده بالجمله محض تعصّب و عناد و تصلّب و لداد ابن تيميّه را ملجأ كرده به اينكه بچنين شبهات ركيكه و وساوس سخيفه و تسويلات شيطانيه و هواجس ظلمانيه در صحت اين حديث صحيح و ثابت قدح مىكند و در حقيقت خود را در معرض رسوايى و فضيحت مىاندازد و معهذا در روايات شيعه ثابت شده است كه طير را جبرئيل از جنت آورده بود و در روايات اهل سنت هم اين معنى ثابتست پس بنا بر اين اين شبه در كمال فساد و بطلان خواهد بود زيرا كه اكل طير جنّت بلا شبه امر عظيمست كه مناسبست كه احب الخلق الى اللَّه بيايد و با رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم بخورد و اين هم در غايت ظهورست كه خوردن طعام جنت دليل زيادت قربت اكل بسوى خداوند عالمست و هرگز خداوند عالم اطعام طعام جنت را براى هر برّ و فاجر مبذول نكرده است بلكه نزد اهل حقّ خوردن آن دليل عصمت آكلست علّامه مجلسى طاب ثراه در حق اليقين مىفرمايد بدانكه از بعض احاديث شيعه ظاهر مىشود كه آن مرغ بريان جبرئيل از بهشت آورده بود و قرينه بر آن آنست كه آن حضرت بان سخاوت و فتوت انس و غير او حاضران را شريك نكرد و حصه بايشان نداد باعتبار آنكه طعام بهشت در دنيا به غير معصوم روانيست خوردن و بنا بر اين فضيلت آن حضرت در واقعه مضاعف مىگردد و دليل بر عصمت و امامت هر دو مىتواند شد انتهى و اين كلام علامه مجلسى طاب ثراه مؤيّدست بحديثى كه آن را علامه اسعد بن ابراهيم بن الحسن الاربلى در اربعين خود روايت كرده و هذه عبارته الحديث الثانى و العشرون يرفعه عبد اللَّه التنوخى الى صعصعة بن صوحان قال امطرت المدنية مطرا فخرج رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم و معه ابو بكر و التحق به على فساروا مسير فرحة بالمطر بعد جذب فرفع النبى صلى اللَّه عليه و سلم طرفه الى السّماء و قال اللّهم اطعمنا شيئا من فاكهة الجنّة فاذا هو برمّانة تهوى من السّماء فاخذها النبى صلى اللَّه عليه و سلم و مصّها حتى روى منها و ناولها عليّا فمصّها حتى روى منها و التفت الى أبى بكر و قال لولا انّه لا ياكل من ثمار الجنّة فى الدنيا إلا نبي او وصيّه لاطعمتك منها فقال ابو بكر هنيئا لك يا على بالجمله در حصول كمال قربت خداوند عالم براى اكل اطعمه جنت در دنيا شبه و ريبى نيست همانا اعراض و عدول و نكوص و نكول از آن عين معاندت حق حقيق بالقبولست و ابن تيميّه بعد ازين كلام كلامى بغايت لغو گفته كه مايه فراوان حيرتست حيث قال الرّابع انّ هذا الحديث يناقض مذهب الرّافضة فانّهم يقولون انّ النّبىّ صلى اللَّه عليه و سلم كان يعلم انّ عليّا احبّ الخلق الى اللَّه و انه جعله خليفة من بعده و هذا الحديث يدلّ على انّه ما كان يعرف احبّ الخلق الى اللَّه نمىدانم شيخ الاسلام را چه بلا زده است كه ديده بصيرتش در اين مقام ادراك واضحات و جليّات هم نمىكند و بسبب غشيان غشاوه عصبيت و عناد و اشتغال نيران ضغائن و احقاد بعجائب هفوات و منكرات متفوه مىشود للّه اهل تسنن درين مقام در صدد حمايت شيخ الاسلام برآيند و ارشاد فرمايند كه در اين حديث كدام لفظ دلالت دارد بر آنكه جناب رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم نمىدانست كه احبّ الخلق بسوى خدا كيست